فعالیت سازمانی زنان در سایه بیم و امید

لیلا رزاقی: امروزه سازمان‌های غیردولتی زنان به‌عنوان یکی از سازمان‌های جامعه مدنی، صدای اکثریتی خاموش از زنان را پیگیری می‌کنند که مطالباتشان اغلب از سوی جوامع تک‌صدایی و غالبا دارای رویکردهای مردسالارانه نادیده گرفته شده است. شکاف‌های جنسیتی، عدم دسترسی عادلانه به حقوق اجتماعی و اقتصادی زنان و تبعیض‌های ناروا، زمینه‌ای را برای این سازمان‌ها فراهم کرده تا بتوانند با برنامه‌ریزی‌های هدفمند، زمینه را برای تغییر ارزش‌ها در جوامع کمترتوسعه‌یافته فراهم کنند. با این توضیح، می‌خواهیم بدانیم وضعیت این سازمان‌ها در ایران امروز چگونه است؟ آیا سازمان‌های غیردولتی زنان در ایران توانسته‌اند مأموریت خود را درزمینه پیگیری مطالبات اقشار مختلف زنان، به‌خوبی به انجام برسانند؟ آیا صدایی که از سازمان‌های غیردولتی زنان شنیده می‌شود، صدای همه زنان ایرانی است؟ پاسخ هریک از سؤالاتی که طرح شد، هم آری است و هم خیر. نگاهی به عملکرد سازمان‌های غیردولتی زنان در ایران نشان می‌دهد، اغلب آنها با درک محرومیت‌های حقوقی و اجتماعی زنان در سال‌های اخیر، اقدام به فعالیت‌های توسعه‌محوری کرده‌اند که ذاتا با آنچه در میان زنان طبقه متوسط می‌گذرد، همخوانی دارد اما بااین‌حال، نتوانسته است به‌طور کامل، سایر اقشار و گروه‌های اجتماعی زنان را نمایندگی کند. بااین‌حال، درحالی‌که زنان سراسر جهان، هشتم مارس را روزی برای یادآوری عدالت‌خواهی جنسیتی می‌دانند،